CHACCHOBEN – MIASTO, KTÓRE POCHŁONĘŁA DŻUNGLA
DOJAZD. KONTRAST.
W drodze do stanowisk Archeologicznych w Chacchoben
Droga do Chacchoben to około czterdziestu minut jazdy autokarem, który przypominał nasze Autosany z lat 90. Trochę skrzypiał, trochę podskakiwał, ale dzielnie sunął przez meksykańską prowincję.
To jest jeden z bardziej luksusowych budynków mijanych po drodze.
Jezdnia dziurawa, miejscami bardziej księżycowa niż asfaltowa. Ale nikt nie musiał zapinać pasów – to nie był rajd Dakar, tylko powolne przesuwanie się przez inny świat.
Mała kaplica w drodze do Piramidy Chocchoben
Za oknem – życie, które trudno porównać z turystycznym folderem Karaibów. Drewniane domy, blaszane dachy, prowizoryczne sklepy. Kaplica przy drodze z napisem „Dios bendiga tu camino”. Bieda, która nie epatuje dramatem, ale zostaje w głowie.
I nagle człowiek zaczyna rozumieć, że Meksyk to nie tylko kolorowe murale i baseny przy porcie.
To kraj kontrastów.
PIERWSZE ZDERZENIE
Pierwszy kontakt z Piramidą w Chacchoben
Jadąc tutaj, spodziewałem się zobaczyć piramidę.
Jedną.
Dużą, robiącą wrażenie, do obejścia w dwadzieścia minut.
Kiedy przewodnik powiedział: „Proszę wycieczki, oto piramida”, przez chwilę myślałem, że to dopiero przedsmak.
Nie był.
TO NIE PIRAMIDA. TO MIASTO.
Widok na Piramidę Chacchoben
Chacchoben to nie jest pojedyncza budowla.
To całe starożytne miasto Majów.
Rozrzucone na ogromnym terenie stanowiska archeologiczne, kolejne platformy, kolejne schody, kolejne struktury. Każda z nich ma swoją historię, swoją funkcję, swoje znaczenie.
Jedno z wielu stanowisk w Chacchoben
Patrząc na skalę tego miejsca, trudno uwierzyć, że ta cywilizacja mogła zniknąć tak szybko. Że mogła się załamać, rozpaść, ustąpić.
Ruiny miasta Mayów otoczone dżunglą.
Majowie budowali monumentalnie. Z rozmachem. Z wiedzą astronomiczną i matematyczną, która do dziś budzi podziw.
To nie była wioska.
To była zorganizowana cywilizacja.
DŻUNGLA CZEKAŁA CIERPLIWIE
Roślinność dżungli górująca nad ruinami Majów
Idąc między kolejnymi stanowiskami, coraz wyraźniej widać, że to, co oglądamy, to tylko fragment całości.
Nie wierzę, że wszystko zostało odkryte.
Nasza Grupa przemieszczająca się po stanowiskach w Chacchoben
Według mnie całe to wzgórze, cały ten teren to miasto, które pochłonęła dżungla. Odkryto największe struktury – te, które wystawały ponad roślinność. Ale zabudowa mieszkalna? Codzienne życie? Rzemiosło?
To wszystko prawdopodobnie wciąż śpi pod warstwą ziemi i korzeni.
Dżungla nie niszczy gwałtownie.
Ona przejmuje teren powoli. Systematycznie. Bez emocji.
I w końcu zostaje tylko kamień wystający spod zieleni.
BEZ PATOSU. OSOBIŚCIE.
Dana na tle drzewa, w Chacchoben nawet drzewa miały fantastyczne kształty.
Spacer po Chacchoben był czymś, o czym – bez wielkich słów – zawsze marzyłem. Nie chodzi o odhaczanie atrakcji.
Chodzi o moment, w którym stoisz na kamiennych schodach sprzed ponad tysiąca lat i masz świadomość, że ktoś kiedyś robił dokładnie to samo.
Wchodził. Schodził. Żył.
Te schody są strome.
Słońce pali.
Powietrze stoi w miejscu.
Ale w tej ciszy jest coś, czego nie da się odtworzyć w muzeum.
Ogrom miejsca przytłacza.
Nie hałasem.
Nie turystami.
Tym, że jesteś mały wobec historii.
PODSUMOWANIE
Znajdziesz mnie?
Chacchoben to miejsce absolutnie warte zobaczenia.
Nie dlatego, że jest „atrakcją”.
Dlatego, że pozwala zrozumieć skalę cywilizacji, która istniała tu na długo przed tym, zanim Europa wiedziała, gdzie leży ten kontynent.
To nie jest pocztówka z wakacji.
To jest lekcja pokory.